Politieke kleuren II
Wat jammer nou. Geen reacties. Na mijn vakantie keek ik mijn mailbox na. Ik screende de streekbladen op Goeree-Overflakkee. Tot mijn verbazing heeft niemand, maar dan ook niemand gereageerd op mijn column van juli. Daarin deed ik verslag over mijn onderzoek naar de politieke kleuren. Ofwel, de kleuren, waaraan in de politiek een inhoudelijke betekenis wordt toegekend. Er kunnen minstens twee verklaringen zijn voor het ontbreken van enige reactie. De eerste is dat de columns niet gelezen worden. Dat is dan jammer van de tijd die ik besteed heb aan het schrijven ervan. Ik moet dan misschien serieus overwegen om er mee te stoppen. Ik wacht maar een signaal van de redactie af. Ik weet trouwens zeker dat er op Goeree-Overflakkee ten minste één lezer is, die de teksten screent. Zelfs voor de publicatie. Het is iemand die als het ware over mijn schouder meekijkt of ik het niet te bont maak. De tweede verklaring voor het uitblijven van reacties op de vorige column is dat deze weliswaar gelezen wordt, maar dat het geen enkele lezer is opgevallen dat ik iets vergeten ben te vermelden. Omdat ik het zelf wel ontdekt heb en ik me er eigenlijk een beetje schuldig over voel, kom ik er nu op terug.
Ik heb de vorige keer alle politieke partijen in verband gebracht met een kleur, zelfs de PVV, hoewel ik uit de media heb geleerd dat deze, anders dan de naam doet vermoeden, formeel geen politieke partij is. Op één na, namelijk de Partij voor de Dieren. Excuses aan de geachte afgevaardigden Marianne Thieme en Esther Ouwehand. Was ik te veel afgeleid door de beestenboel die zij voor de verkiezingen ogenschijnlijk maakten? Waarom was ik de partij van kakelende kippen vergeten? Dacht ik dat de twee Kamerleden soms niet weten hoe de hazen lopen? Vermoedde ik dat ze eigenlijk bij GroenLinks horen? Vond ik dat ze zich na de verkiezingen als makke schapen gedroegen? Je kunt de twee dames toch ook niet beschuldigen van hondsbrutaliteit, waardoor ze genegeerd zouden moeten worden? Neen, niets van dat alles. Laat ik de aap maar uit de mouw laten komen. Ik ben deze eend in de politieke bijt totaal vergeten. En ik wilde niet eerst de kat uit de boom kijken of iemand er als de kippen bij zou zijn om mij terecht te wijzen.
Nu de politieke kleur van de partij voor de dieren, althans volgens de website. Ik zal man en paard noemen: het is een koe met chocoladebruine oren. Zij lijkt tevreden op een gele paardenbloem te kauwen. De achtergrond van de site is helder groen. In het midden van de pagina kijkt een slimme vos ons aan alsof hij geen vlieg kwaad zal doen. Verder zie ik nog een kleur; ik twijfel of ik die oranje zal noemen. Ik zal verder geen reclame maken. Volgens mij heb ik mijn verzuim meer dan goed gemaakt. De PvdD heeft alle aandacht gekregen. Nu maar afwachten of er een reactie komt…
Drs. S. Stoop
